سـاوه  ،  شهـر  ویران  

 

یارب از چیست که این ساوه ی ما ویران است

         آخر این شهر همان زادگه سلمان است

 

نام "سلمان" که شدی شهره به پهنای جهان

          به حق او بلبل خوش نغمه این سامان است

  

   حافظ آن شاعر شیرین سخن شیرازی

         معترف بود که استاد سخن سلمان است

  

    تا نکردیم خود از عالم و شاعر تشویق

       شاعر و عارف ما غمزده و پژمان است

 

    چون که اقلیم ادب نیست تهی از حجّت

         هر زمان دلشده ای در طلب جانان است

 

   حالیا ساوه نه خالی بود از علم و ادب

         چونکه "قاضی اسدی" نادره دوران است

 

   هر که دیدی خط و اشعار "سمندر" گفتا

        که نکو شعر سمندر نه کم از احسان است

 

   ساوه دیروز برازنده تر از گلشن بود

        لیکن امروز بر ارباب هنر زندان است

 

   هر دیاری که شدم انجمنی بر پا بود

        مگر این شهر کهن کَم ز قم و کاشان است

 

       دارم امید چو بگذشته شود مهد ادب

        گر چه این بسته به لطف و کَرم یزدان است

                                                  (حاج محمد خراطی)