منطقه باستانی آوه از توابع ساوه با بیش از هفت هزار سال قدمت، دومین کانون تشیع در تاریخ ایران به شمار می رود که همواره مورد توجه گردشگران داخلی و خارجی بوده است.

شهر آوه از توابع بخش مرکزی در 25 کیلومتری جنوب ساوه قرار دارد واز جنوب به کوه قدمگاه و از غرب به کوه پلنگ محدود می شود و آب و هوایی گرم و خشک دارد.

وجود تپه باستانی، آب انبار قدیمی، کاروانسرای صفوی و آستان مقدس امامزاده عبدالله، حکایت از قدمت تاریخی این شهر دارد.

محوطه تاریخی آوه یکی از شهرهای مهم دوره اسلامی و شیعه نشین بوده

که طبق آخرین فصل کاوش، در این منطقه یک شهر220 هکتاری با حریم آزاد وجود دارد که تمام آن زیر خاک است.

محوطه تاریخی آوه در دوره مغول به دلایلی که هنوز مشخص نشده است، متروک شد و پس از گذشت سال ها و براثر عوامل جوی به صورت آوار فرو ریخته شده و در زیر خاک قرار گرفت.

 


 

منابع مطالعاتی

برای آگاهی بیشتر به دو کتاب زیر مراجعه شود:

  1. جغرافیای تاریخی آوه مهد تشیع در ایران، محسن الویری، تهران، نشر امید دانش.
  1. آوه دومین کانون تشیع درایران، حسن جلالی عزیزیان، مشهد، بنیاد پژهشهای اسلامی.